we found Nemo

...

en nu mogen we bijna naar huis...

de 6 weken zijn voorbij gevlogen... 

de valiezen staan alweer klaar

we hebben er ten volle van genoten

Australië is heel mooi, een land met heel veel variatie, uitdaging en kleur 

fauna en flora: het blijft je telkens weer verwonderen

                           (en dan hebben we het Westen en het Noorden nog niet gezien)

de Australiërs zijn vriendelijk, oprecht, open, vlot, spontaan, relaxed, open minded..., 

We hopen een beetje van hun mentaliteit mee te kunnen nemen naar België. 

Het enige wat we hier gemist hebben, zijn onze familie en vrienden.. 

Tot binnenkort xxx 

Kathy&Noel

live aboard the Taka op the great barriere reef

Dinsdag 22 tot donderdag 24 mei: live aboard diving on the Taka

 

 

 

We zijn met een snelle catamaran van uit Cairns, naar de Taka die aan de GBR geankerd ligt, getransporteerd. Onderweg 2 tussenstops aan het rif, voor fundives en voor wie wil snorkelen. We hebben pech met het weer, maar we zien al snel, zelfs met de beperkte zichtbaarheid van slechts 15 m, hoe mooi het rif van Australië is. De kleuren, de variatie aan vissen, zowel de grote als de kleine, zijn overweldigend. Het is net Egypte, maar dan groter en meer. We ontmoeten Wallie, the famous napoleonfish, die verzot is op duikers. Ik denk dat ze hem eten geven, en dat het daardoor komt, maar ik weet het niet zeker. We mogen hem aanraken, hij zoekt zelf contact, en hij is wondermooi van kleuren. En net nu zijn de batterijen van Noel zijn camera leeg, de haaien en de schildpad die we zagen, heeft  hij wel nog net gefilmd, maar Wallie is niet meer gelukt… Bummer.. Tja, er is een fotograaf mee, en hij verkoopt zijn foto’s, dus met wat geluk staan we er ook op.
We gaan na 5 jaar duiken dan toch maar voor een hoger brevet gaan. Met onze Padi Open Water Diver mag je niet dieper dan 18 m. en je ziet wel heel veel in de eerste 18 m, maar soms ben je beperkt.  En soms is het gewoon plezant om ook eens wat dieper te mogen en kunnen gaan zien wat er allemaal leeft en heerst. En met je OWD zit je af en toe ook in een groepje met beginnende duikers, en dan is je duik beperkt in tijd, omdat ze hun lucht sneller verbruiken.
Op de Taka start onze cursus: eerst een boyancy duik om aan te tonen dat we onszelf onder water goed kunnen bewegen door vnl met de lucht in onze longen te spelen.. Ben toch wel wat nerveus, net als een examen, je weet wel dat je het kan, maar zal het je ook lukken als ze je testen? We doen wat oefeningen en onze instructeur Matt test ons al snel..  En binnen de 10 min schrijft de instructeur op zijn plaatje: you are both very good. Ik ben al wat rustiger ondertussen, oef…
Onze 2de duik is een nachtduik. Daar moeten we ook onze oriëntatiezin tonen.. Dat vind ik maar niks. Sowieso heb ik het niet op nachtduiken, omdat je zicht dan beperkt is tot waar je lamp schijnt en de grote vissen gebruiken je  licht om op de kleine te jagen.  Je weet gewoon dat er van alles rond je zit en gebeurt en je ziet het niet.. Hmmm, not my cup of tea, maar het moet. Het kost me moeite, moed en heel wat aanmoediging van Noel om uiteindelijk toch de diepte in te zakken en onze verplichte nachtduik goed te beëindigen.  Maar ik denk dat er nu geen meer gaan volgen. Al moet ik toch wel toegeven dat ik  die laatste 3 minuten dat je op 5 m onder water aan een gewicht vasthoudt, om je safetystop te doen  toch wel mooie dingen gezien heb in het licht van de boot. Kleine visjes die nagezeten worden door grote roofvissen en haaien. Ze worden door het licht aangetrokken, en je kan ze van daar uit heel goed observeren. Ik ben uitgeput nadien, 4 duiken op 1 dag, dat kruipt figuurlijk in je kleren en letterlijk in je bloed. En daarna krijgen we nog theorie… maar de instructeur slaat de theorie al snel over en vuurt gewoon de testvragen op ons af. Na 60 duiken, weet je wel al heel wat vanuit de praktijk. De meeste vragen  kunnen we zonder enig probleem beantwoorden (dank u pa om de tijd en moeite die je gedaan hebt om me je fysica en chemie uit te leggen vroeger.. Hier komt het goed van pas ;-))
Het weer  is nog steeds niet verbeterd, het waait en regent. We voelen het, en veel slapen zit er niet in met het continu wiegen van die boot…
Onze 3de testduik (woensdag) is de diepe duik waarbij we meer dan 18 m en maximum 30 m diep gaan. En die staat om 6.30 u gepland… het is nog donker als we het water in gaan, de zon komt net op…
Dat is geen enkel probleem voor ons, we zakken langzaam aan tot op 26 m en de instructeur toont ons onder water de effecten van de wetten van Pascale door een rauw ei te breken (dat al snel door een vis opgeslokt wordt), en door een zak met lucht te vullen, die later ontploft als we stijgen. Onze instructeur heeft ook een tomaat mee.. Om aan te tonen dat de kleuren onder water heel anders zijn. Ze lijkt eerder op een pruim dan op een tomaat. .en ook die tomaat voeren we aan de vis die ons niet uit het oog verliest. We blijven niet te lang op meer dan 20 m, maar stijgen weer en duiken verder op 15 m waar je door het zonlicht de mooiste dingen ziet.  Ook deze testduik is geslaagd. Yes, nog 2 te gaan: onze navigatieduik met kompas (die we ook goed afleggen) en eentje die we mogen kiezen.. We gaan voor de bootduik: we vertrekken met een motorbootje en varen eerst wat uit, via een achterwaartse rol (wat akelig lijkt en velen zelden doen en een deel van de test is) droppen ze ons. We hebben dat echter al heel veel gedaan in Egypte en elders, dus dat is een makkie voor ons.. , en daarna komen we gewoon langs het rif terug naar de Taka. Dat is geen testduik voor ons, maar een fundive! Voordeel is dat je gewoon de stroming zijn werk laat doen, en je geniet van het zicht tot je aan de het duikplatform terug bent. Zo zie je het rif ook waar andere duikers van op de Taka niet geraken, en zie je meestal meer grote vissen, omdat ze niet verjaagd zijn… we zien 5 verschillende schildpadden! Meer dan eens komen we ze tegen Mooi!!!  Onze instructeur geeft me wat zeegras en de schildpad komt uit mijn hand eten.. Ongelooflijk, ik kan ze aaien, en ze laat het gewoon toe. Yes, 5 duiken succesvol  beëindigd, nu nog wat papierwerk, en we hebben ons advanced brevet.
This was fun.

Vandaag staan er nog 2 funduiken op het programma, maar die skippen we.. Gisteren 4, vandaag 3, en amper geslapen….we zijn uitgeteld en we verkiezen een middagdutje. Genoeg gedoken vandaag, morgen nog 2 fundives, en dan droppen ze ons weer in Cairns. Ik heb geen internet hier, en zal dit morgen posten… en misschien wat aanvullen met foto’s..
Hopelijk slapen we vannacht beter.

And we did.. Het regende en waaide nochtans heel hard, maar we waren zooooo moe dat we er amper iets van gemerkt hebben.

af en toe hadden  we een beetje zon, tussen de regen door

onze live aboard boot

Op de boot zit ook een Amerikaanse prof met een 5tal studenten marinebiologen. Ze maken hun thesis over de  koraal en de vissen van het rif! Heel knappe koppen en gelukzakken.. Zo een thesis is wel heel plezant! Op donderdag duiken we nog 2 keer rond het mooie koraal. Eindelijk is er af en toe een beetje zon.. Dat maakt de vissen, de bloemen en al de rest onder water nog veel mooier! We zien weer schildpadden, rifhaaien, nemo-tjes, en nog veel meer. Jaja the great barriere reef mag er zijn. Ik denk dat we maar de helft gezien hebben door het slechte weer en de slechte zichtbaarheid, maar het was de moeite!

In de gietende regen varen we weer naar Cairns. We gingen normaal gezien morgen raften en dan nog wat relaxen en koffers pakken. Maar met dit weer zien we dat raften niet zitten. Eerst uitrusten van de vermoeiende duiktrip en dan zien  we wel…

zondag 21 mei: Hartleys crocodile adventure

Zondag 20 mei: we gaan naar Hartley’s Crocodile adventure. Een krokodillenkwekerij met een hoog adventure gehalte.
We starten met een boottochtje tussen de krokodillen. Wat een kanjers! Ze lokken ze en doen ze happen naar kip gebonden aan een lange stok. De grootste is meer dan 4 m lang, en ze zijn soms ouder dan 50 jaar! De meeste zijn elders gevangen, omdat ze bv het vee doodden, of te kort in de buurt van huizen kwamen.
We bezoeken ook de kwekerij, waar honderden krokodillen zitten, bestemd voor de industrie: huid voor lederverwerking en vlees voor  consumptie (het beste voor de mensen, en de restjes voor dierenvoeding).  Ze kweken mannetjes (door de temperatuur van de eieren hoog te houden) en laten ze ongeveer groeien tot ze 1,5 m lang zijn (18 maanden voor de mannetjes). Prijs is meer dan 1000 AUD per stuk voor eerste kwaliteit (geen oneffenheden op hun buik).
We krijgen uiteraard heel wat uitleg, het belangrijkste is dat je in een gevecht,  het als mens zelden wint van een krokodil. De kracht van hun kaken in enorm, en ze sleuren je, of een beest dat aan de oever drinkt, al draaiend (om je uit evenwicht te brengen) onder water, waar je stikt. En dan pas beginnen ze te eten. Maar als je alert bent, en de regeltjes volgt, dan loop je eigenlijk geen gevaar. Ga niet zwemmen in gebieden waar krokodillen zitten, en blijf weg van de oevers. Sowieso is het ‘s nachts gevaarlijk in hun buurt, en ook in het paarseizoen zijn ze actiever en gevaarlijker en komen ze meer en meer op het strand om te zoeken naar een vrouwtje. Als er al ongelukken gebeuren is het omdat men domme dingen doet.
In Palm cove, waar we verblijven, staan borden dat er krokodillen zitten. En toch is er ongeveer 500 m verder een deel van het strand voor zwemmers voorzien: er liggen boeien, en er is toezicht van lifesavers.  En je ziet er echt heel wat kinderen zwemmen. Ik zou het niet durven. Haaien zwemmen weg als ze je zien, (tenzij ze denken dat je een zeehond bent en ze zich vergissen bv bij surfers gebeurt dat wel eens. Ik heb al veel haaien onder water gezien bij het duiken, en telkens als je wat korter komt, of van zodra ze e zien, zijn ze weg.. .. Maar bij een krokodil moet je heel veel geluk hebben dat je ze zelf tijdig ziet als ze nog ver genoeg is, want eenkrkokodil gaat achter alles aan wat beweegt.
 Naast krokodillen hebben ze ook slangen en de klassiekers (kassowaries, kangoeroes, koala’s …) en overal zorgen ze voor leuke entertainent. Het is een plezante dierrijke dag… we sluiten af met een krokodile attac show. De gids ensceneert een aanval en we zien de krokodil springen, draaien en zijn prooi onder water trekken. Wat een machtige dieren.

Het was een superdagje. relax en spannend,
Gisterenavond zijn we nog aan de pier gaan wandelen, ver van de kant van het water ;-)
En we zagen er vissers zitten met lichtjes op hun vislijn, ongelooflijk grappig, dat had ik nog nooit gezien. We genieten nog van de mooie sterrenhemel en de milkyway, en keren terug naar de onze mobilehome, in het gras, tussen de vieze dikke padden jakkes. Die zie je hier ook veel ‘s avonds, en je moet opletten dat je er niet op trapt, want ze bewegen amper als je passeert.. Brr. Vieze dingen zijn het.. En ik ben meestalk degene dier en ziet zitten waar ik juist wil stappen…
Eeeuchh.

Morgen is het opruim- en valiezendag, we droppen de mobilehome in Cairns, en vanaf dinsdag zitten we op de boot op The Great Barriere reef.. Yes, duiken, duiken, duiken en vooral genieten van het mooie waterleven!

zaterdag 19 mei Daintree NP en Palm Cove

Ons laatste WE in Australië is begonnen... ;-( wat gaat de tijd snel. Binnen een week stappen we op het vliegtuig richting België..


We overnachten in Wonga Beach Caravan Park. Een gezellige, kleine, oude, maar propere camping aan het strand. Velen kennen mekaar hier, en komen hier regelmatig naar toe. Als we aankomen zitten ze met zijn allen in een geïmproviseerd bar al aan de Happy Hour.
Onze mobilehome kan net tussen een boot en een palmboom in staan. Veel plaats is er niet meer, maar we staan er mooi, met het geluid van de zee achter ons; een ideale tussenstop om morgen het Daintree National Park te bezoeken.
We kijken uit op het strand, maar we zijn al te laat om er nog te gaan wandelen; Na zonsondergang is het er gevaarlijk owv de zoutwaterkrokodillen…
Ik word al heel vroeg wakker, 6 uur ongeveer, en zie door ons raampje de zon net opkomen boven de zee…  Noel slaapt nog vast.. In mijn pyjama, snel naar buiten… zo mooi! Daarna kruip ik weer in ons bedje en slaap ik nog 2 uur vast verder. De zon schijnt tegen alle weersverwachtingen in, yes ;-)
Op naar Mossman Gorge en de rockpool: ze zijn de moeite. Je merkt snel dat we in tropisch regenwoud zitten, binnen de 10 minuten stappen zijn we al nat van het zweet en de vochtigheid.  We zien een prachtige hagedis tegen een boom. Zeker 40 cm lang. En dan wordt het donker en begint het te gieten, een tropische regenbui die je niet kan ontkomen. Niet zo erg gezien het 26 graden is… we zijn al snel uitgewassen en kletsnat. En afgekoeld… Alleen moeten we zorgen dat we snel kunnen schuilen, want ons fototoestel en onze camera kunnen niet tegen de regen.
Maar alles komt goed. Snel droge kleren aan, de natte spullen aan een geïmproviseerde waslijn in de mobilehome, en dan weer richting kust, Palm Cove waar de zon al weer schijnt.
 Een wandeling langs het strand (waar netten in zee kunnen gespannen worden tegen de kwallen, vreemd hoor) een terraske en dan nog even genieten van een glaasje rum, en een yatzeespelletje, aan ons tafeltje en stoeltjes naast onze  Mobilehome…, tot de zon ondergaat.

de zonsopkomst in Wonga beach. zo mooi! 

de hagedis van minstens 40 cm groot!  

Noel uitgeregend ;-) in de rockpool..; zwemmen zullen we maar niet doen 

vrij 18 mei, Yungaburra en Lake Aecham en Tinaro

Vrijdag 18 mei: rond yungaburra wat wandelen, de lake bezoeken, …
We gaan op zoek naar de Curtain fig tree en Noel neemt een duik in Eacham kraterlake.
Het regent vandaag! Dt is lang geleden ;-)
Ideaal om een laatste keer boodschappen te doen, te wassen,  en een bezoekje te brengen aan de koffie Works, de specialist in koffie en chocolade in Mareeba, de koffiestreek van Australië.
En dan richting de kust om een bezoekje te brengen aan Daintree National Park.
Maandag moeten we onze mobilehome inleveren, de tijd kort snel af.. Van dinsdag tot donderdag op de ‘duik’ boot op het Great Barriere Reef, en dan nog 2 dagjes Cairns op hotel, en zaterdag vliegen we weer naar België.
Een dagje later dan gepland, maar tja als ze een tussenvlucht annuleren, moeten we wel schuiven he.

Hopelijk hebben we morgen weer zon.

 van een wortel gesproken 

Noel neemt een duik in het kratermeer

donderdag 17 mei: Undara vulcanic National Park en the Bat hospital

Donderdag 17 mei: Undara Volcanic National Park en the Bat Hospital  in Atherton
We bezoeken de lava tubes onder begeleiding van een gids. 150 m lange tunnels onder een kapsel van basalt (afgekoelde lava), we lopen onder een gedroogde lavakorst.
Sommige tunnels staan een beetje onder water. We wandelen er op blote voeten door (18 graden, 20 cm diep). Het is de moeite! Je ziet er geen stalactieten of -mieten, maar gladde gekleurde oppervlakten, geen kalkafzetting, maar gelijke oppervlakten die door de warmte gevormd zijn, duizenden jaren geleden.
We maken ook nog een wandeling bovenop de krater (kalkany vulkaan) en daar zien we hele mooie roofvogels (arenden) bidden en ook aanvallen.

 een wallaroo (een struise gespierde type kangoeroe) op een stukje net  (gecontroleerd) afgebrand savanabos: aan het genieten van de eerste stukjes groen die er weer door komen, 

de ingang van de lava tubes

the Bat Hospital in Atherton

  5 weken oude vleerhond 

een volwassen black flying fox

een vleermuis zoals wij ze bij ons kennen

In Atherton bezoeken we een bat hospital. Ze vangen jaarlijks 100-den vleermuizen en vliegende honden op die gevangen zaten in prikdraad, of door huisdieren zijn aangevallen. Hier zie je vooral vliegende honden. (25 cm lang en vleugels meer dan een meter spanwijdte, gebruiken hun ogen en oren om te vliegen, en eten vnl fruit). De microbats (vleeseters, met echolocatie om te jagen en sommigen met oren en ogen) of vleermuizen, zoals wij ze kennen in Europa vind je hier minder. Wat een mooie beestjes. En zo zacht van haar! We zien hoe ze er eentje van 5 weken oud met een drupflesje melk geven.. 72 gram was ze ondertussen.



Ps : Tick center: daar kom je met je lifestock langs om ze te ‘ontteken’: zowel de koeien als hun laadwagons worden daar behandeld tegen teken, zodat je de beesten van hun teken ontdoet, en ze bv kunnen getransporteerd worden naar tekenloos gebied in Australië.

14, 15, 16 mei, de kust van queensland (mission beach en het hinterland)

Maandag 14 mei:
Kilometerdag van Gladstone naar MacKay.. En boodschappendag.
We overnachten  in Yaamba Rest Area. Een mooie restplace, we zijn er niet alleen. Heel wat toeristen maken blijkbaar van deze restplace gebruik om te overnachten (die ‘Camps 6’ is echt wel de kampeerbijbel, zoals ze hem hier noemen, blij dat we die gekocht hebben!).
Dinsdag 15 en woensdag 16 mei: we verkennen het hinterland van Queensland. Maar eerst passeren we nog even langs de kust van Mission Beach.

Het is duidelijk dat we in het tropische gebied beland zijn. Kokosnoten, avocado’s, bananen, suikerriet, mango’s, de ene plantage na de andere. En ernaast een treinspoortje en wagonnetjes/ karretjes om alles te vervoeren. Het is nog steeds schitterend weer. (tussen de 25 en de 30 graden) en veel zon, zon, zon, … (in België regent het?)
Je kan hier een stukje grond + nieuwbouwhuis kopen voor 319. 000 AUD, daarvoor krijg je 2.600 mxm wetlands. Iets groter dan wij gewoon zijn ;-)
We zijn al van alles in het wild tegengekomen: kangoeroes, kamelen, walibies, kamelen, koala‘s, emoes, slangen (alleen nog maar dode op de weg), en vandaag zien we een bedreigde kasuwari de weg over steken!

Je vindt deze struisvogelachtige bijna nergens meer in Australië, behalve in de buurt van Mission Beach; en je kan ze maar beter negeren, want ze kunnen agressief zijn en aanvallen.
En naast waarschuwingen voor krokodillen geven ze nu ook al advies bij kwallenbeten… Al was het hier 40 graden, ik zou hier zelfs dan nog het water niet in gaan, ook al ziet de zee er verleidelijk uit. .
We rijden al richting de Misty Mountains, en we overnachten in Henrietta Creeck: (gewoon je bijdrage in een honesty box droppen, of je creditcardnummer achtelaten) midden van de verschillende watervallen…die aan Northon lookout, en Nandroya en Tchipala zijn aanraders…meestal maar een uurtje stappen door het regenwoud, over beekjes, langs redelijk goed onderhouden paadjes, op en neer, af en toe klauteren over omgevallen bomen, … De kreekjes die we onderweg passeren zijn echt heel uitnodigend om te zwemmen.. Maar we hebben geen zwemgerief mee, en niettegenstaande we meestal alleen rondlopen hier, is skinnydipping geen optie.  Heel verleidelijk, maar toch maar niet.

We boeken de Undara Experience Explorer voor donderdagmorgen om 8 uur . Dat zijn ondergrondse lavagangen die je kan verkennen met een gids in het Undara Vulcanic National Park. Maar eerst nog meer dan 150 km lange, eenzame weg, voor we daar in de buurt kunnen overnachten..Soms moet je echt wel heel wat afstanden overbruggen om ergens te geraken…  De weg lijkt saai in het begin, we zien alleen af en toe een roadtrein passeren, (3 trailers achter mekaar, meer dan 50 m lang, tegen minstens 100 km/u), geladen met koeien, of met zand (?).  En verder niks.. Alleszins in het begin niet.. Tot we weer nieuwe bordjes tegenkomen: een teek met een streep erdoor… geen idee wat dat wil zeggen, en dan zien we plots langs de weg een gebouw met opschrift Tick Center.  Euh… wat the hell is a Tick center.? Morgen, in de bewoonde wereld, ga ik er zeker naar vragen.
De saaie weg is toch niet zo saai als we eerst dachten: we komen alweer een dode slang tegen, met grote vogels (geen ID welke het waren, we kennen eigenlijk veel te weinig van vogels) die zich tegoed doen aan deze waarschijnlijk verse prooi. We moeten ook regelmatig stoppen voor koeien die de weg over steken (non fenced road), en 1 keer moeten we keihard remmen voor een mooi gekleurd koppeltje papegaaien dat op hun gemakje de weg wil oversteken, maar dan toch net op tijd wegvliegt. We zien ook alweer heel wat dode kangoeroes langs de weg (gek, maar je wordt dat gewoon na een tijdje) liggen, en we dachten er ook eentje rechtop te zien staan; waarvoor we uiteraard vertragen, maar dan bleek het een enorm grote arend te zijn. Een pracht van een beest dat heel gracieus wegvliegt als we voorbijrijden. Wat een breedte die vleugels, wat een kanjer van een beest.. We moeten ons dringend wat meer verdiepen in vogels, want we kennen er te weinig van, . .  
Het is hier mooi, maar eenzaam, je ziet geen huizen, maar de farms zijn er wel, want om de zoveel km kom je een hek tegen, waarop meestal een leuke naam (coyote, damora, …) prijkt.  Het zijn boerderijen met vee, heel veel vee!

Tip: telstra heeft meer en beter bereik dan Optus, dus als je een simkaart koopt, kan je best voor telstra gaan!!

We verblijven weer eens op een camping (omdat het hier moet) , nl Undara Lodge Camping.
Geen bereik met GSM, noch internet, wel wc’s, douches, BBQ’s, maar veel te ver weg om er gebruik van te maken voor ons, (maar gezien we onze eigen douche en WC hebben, niet echt een probleem.. ), de laundry is  zonder droogkast… Maw: deze camping is geen echte aanrader, tenzij je chance hebt met je plaatske! Maar we maken er ons niet druk in, we maken van de gelegenheid gebruik om weer eens wat spullen (tandenborstel, batterijen,...) op te laden.