vrijdag 20 april Grampians NP

Het lukt ons nog altijd niet om foto's te laden ;-(

Op naar de Grampians!

In Dunkel pauzeren we even om nog snel wat inkopen te doen en een hapje te eten.  Er zijn welgeteld one locale supermarket en 2 eetgelegenheden in this town: the café en the old mill. De supermarkt lijkt op een nachtwinkeltje van bij ons.. Van alles een beetje. We kopen er alleen een sponsbrood/ toastbrood bij gebrek aan beter. Net zoals in Nieuw Zeeland hebben ze hier amper warme bakkers. Blijkbaar is de bloem hier niet fijn genoeg en is lekker vergebakken brood zoals wij dat kennen, hier te duur.
Spijtig,.. Als we de kans krijgen, kopen we er uiteraard eentje… Want elke dag toastbrood eten, komt snel aan je oren uit.
De madam van de toeristische dienst raadt ons de old mill aan om een hapje te eten. En wat blijkt: daar bakken ze zelf nog traditioneel brood! Maar spijtig genoeg alleen voor consumptie daar ter plaatse. We krijgen elk 2 dikke verse lekkere bruine boterhammen geserveerd, gegrild en rijkelijk belegd met ham, kaas, ajuin en tomaat voor Noel, en voor mij met stukken kip, verse spinazie, avocado en kaas. Delicious!  Wie had dat verwacht in dit kleine dorpje..
Wat zijn we toch verwend in België. Overal winkels, restaurantjes, bakkers, stromend water…. Het lijkt allemaal zo evident.
Tijd om de benen te strekken: We take the easy to medium walk up the piccaninny. Slechts 1,2 km heen en dan terug nog eens 1,2 km.. Easy is de afstand… medium is de helling… Het is een stevige wandeling naar boven… 30 min stappen, 10 min. Genieten van het vergezicht boven, en in 15 min staan we weer beneden.
 Mijn conditie is niet al te best, maar het doet deugd om tussen de bomen, en af en toe in de zon (goed ingesmeerd met factor 30) te stappen, en te genieten van de weidse natuur. Het is hier herfst, en de temperatuur schommelt tussen 22 en 28 graden… niet slecht he..
Daarna rijden we richting Halls gap. Dat is de uitvalsbasis voor heel wat mooie wandelingen in the Grampians National Park. Voor we op bushwalk gaan, moeten we wel even bij de lokale toeristische dienst checken of de paden allemaal vrij zijn. In januari 2011 zijn hier zware overstromingen geweest, en nog niet alles is weer toegankelijk.  

 In Halls Gap bezoeken we eerste het culturele centrum. Daar leren we heel wat bij over de Aboriginals: het is de oudste cultuur ter wereld. 40.000 jaar oud, ze overleefden zelfs de ijstijden.
Het is bedroevend te zien wat er nu van hen overblijft.
Heel wat tribes zijn door de Europeanen in de 18de en begin 19de eeuw uitgeroeid. En daarna heeft de BPA meer slecht dan goed gedaan door gemixte Aboriginal kinderen te ontvoeren en weg te halen bij hun familie. En dat om hen zogezegd te beschermen. Het merendeel van wat er nu overblijft is lui, werkloos, aan alcohol verslaafd, agressief en respecteert noch vrouw noch kind. En dat terwijl hun oude cultuur gebaseerd is op waarden zoals respect voor natuur, familie en dier, zorg dragend voor de gemeenschap, enz…  en dat deze waarden eeuwen lang generatie op generatie zijn overgedragen.  
Hier in Australië zijn de Aboriginals zoals de Roma in Europa: paria, die nergens welkom zijn.
Maar gelukkig zijn er organisaties die proberen om de lokale indeginous gemeenschappen te steunen, en hun cultuur te doen voortbestaan. Maar er is werk aan de winkel.
Voor we op bushwalk gaan, passeren we nog een ice cream bar! Hier in the middle of nowhere. Hier moeten we gewoon even stoppen, en net zoals iedereen een bolletje ijs proeven. Een van de minstens 20 smaken is Chocolates dream: Belgian ice filled with chocolate en caramel bits… die moet ik uiteraard proeven. Superlekker! Noel kan het niet nalaten om tev ragen of het ijs echt wel van Belgie komt….

Hier is zoveel te zien, en we hebben te weinig tijd, en moeten kiezen… spijtig.. Hier zou ik me zelfs na 1 week nog niet vervelen…

We gaan, op aanraden van de madam van de Isite (toeristische dienst) naar de zonsondergan kijken op de Reed Lookout & the balconies.. Het is inderdaad de moeite. En daarna in het donker naar de campsite. Opletten voor de wallabies en de kangoeroes, want die worden aangetrokken door de lichten van de mobilehome.
In Halls gap zagen we enkele grote kangoeroes tussen de huizen doorwippen.. En op weg naar de campsite zien we wallabies.. Kleiner en donkerder.

De camping is heel basic… geen elektriciteit, geen stromend water, wel enkele bushdouches en een toilet… en naast de ‘afgebakende parkjes voor toeristen staan BBQ’s en pickniktafels. Wat ben ik blij dat wij selfcontained reizen, met een eigen chemisch toilet, een douche een frigo, gasfornuis, bed,…
Ze werken hier volgens het honesty system. Je koopt je permit in Halls Gap voor het aantal nachten op voorhand, of ja gaat nadien in the postoffice of het cultureel centrum betalen.
Naast ons staat een megagrote dubbele iglotent waar een familie logeert met 2 kinderen, ik schat  ze 8 a 10 jaar.  Ze maken hun eten klaar op het kampvuur/de BBQ en eten met lampjes op hun voorhoofd.
Aan onze andere kant staat een ‘ute’ een jeep met laadbak, en daar zitten 3 mannen rond het kampvuur, met hun radio loeiend hard en de bierflesjes binnen handbereik.
Allemaal heel basic, en puur natuur… net iets te weinig comfort voor mij… Ik zit lekker binnen met een glaasje bubbels, onze tekst te schrijven, terwijl Noel pasta met verse groentesaus maakt. Tijd om te stoppen en de tafel te dekken.
Vanavond kan ik niets posten, want we hebben hier geen bereik… noch met 3G, noch met GSM.

Het is hier mooi  en de mensen zijn zo vriendelijk en behulpzaam.
We genieten met volle teugen. Hier kick ik op de wandelingen, de natuur, de zon, de geur, de bossen, de beestjes…
Vanmorgen wel zeer in mijn kuiten, toen ik uit onze alkoof kroop. Niks gewoon vrees ik, en morgen zal het zeker nog erger zijn, want we hebben nog hele mooie wandelingen voor de boeg…